رمان ایرانی
آرام جان
میگویند که آدمها وقتی در کنار هم زندگی میکنند زیر یک سقف اگرچه از دو دنیای متفاوت و دور از هم و حتی گاهی متضاد راهی را آغاز کردهاند اما کمکم شبیه یکدیگر میشوند و کمابیش خصوصیات یکدیگر را میپذیرند این یعنی صیقل خوردن آدمها و اگر دو نفر بدانند از زندگی چه میخواهند روح و روانشان نیز در کنار هم صیقل میخورد و به آرامش میرسد: آرامشی در روح آرامشی در جان!
سالهای بیکسی
از بالای درخت تنومند گیلاس که تازه به شکوفه نشسته بود به مادرم مینگریستم. داشت تلاش میکرد مرا متقاعد کند هر چه زودتر از درخت پایین بیایم.
مادر در حال کندن گونهاش در حالی که به بالا نگاه میکرد و دستش را در برابر نور خورشید جلوی صورتش گرفته بود گفت: این اداها برای چیه؟ برای اینه که حرفتو به کرسی ...
