رنج، ما را دو تکه می‌کند. وقتی کسی‌که رنج می‌کشد می‌گوید: "خوبم… خوبم…" به این دلیل نیست که حالش خوب است. برای این است که خود درونش به خود بیرونش فرمان داده واژه‌ی "خوبم" را به زبان بیاورد. او حتی گاهی اوقات اشتباهی می‌گوید: "خوبیم." دیگران فکر می‌کند خودش و اطرافیانش را می‌گوید، ولی این‌طور نیست. او دو تکه‌ی خودش را می‌گوید: خود آسیب‌دیده و خود نماینده‌اش. نماینده‌ای که برای مصرف عمومی مناسب است. رنج، یک زن را دو تکه می‌کند تا کسی را داشته‌باشد که برایش درددل کند؛ کسی که در دل تاریکی، کنار او بنشیند، حتی وقتی دیگران -همگی- تنهایش بگذارند.
۱ نفر این نقل‌قول را دوست داشت
hedgehog
‫۱۰ ماه قبل، چهار شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۱۶