عبدالله پرسید: - پیرمرد تو وا مانده‌ای یا در راه مانده‌ای؟ - هیچ کدام مقیم هستم عبدالله خندید و به پیرامون اشاره کرد که جز دشت سوزان هیچ نبود و گفت: - مقیم؟ در این جهنم؟ تنها و بی‌کس؟ - اینجا جهنم نیست، تکه‌ای از بهشت است و من تنها نیستم و در انتظار یارانی مانده‌ام که بزودی می‌رسند و من امید دارم که یاری مرا بپذیرند. ترسی ازشما ندارم چه مشرک باشید چه حرامی یا مسلمان. چرا که به زودی مشرکان و حرامیان و مسلمانان هم‌پیمان می‌شوند تا در همین بیابان و همین گودال بهترین بنده خدا و فرزند رسولش را بکشند و بر کشتهٔ او پای‌فشانی کنند.
