برکنده شده از کوه و دشت، در کنارهٔ کویر گیر افتاده بود. زمین چون چشم یتیمی حسرت‌زده بود. پهن، بی‌پایان و بی‌گناه. پاسخ هر نیاز یادی بود که سینه به سینهٔ بیابان را می‌مالاند، خار و خسش را می‌روفت و به همراه تا هر سوی می‌برد.
۲ نفر این نقل‌قول را دوست داشتند
arash_phdk
‫۱ سال و ۸ ماه قبل، دو شنبه ۷ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۳۷
Mahkame
‫۱ سال و ۷ ماه قبل، یک شنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۲۵