همه در زندگی با اتفاقات تلخی روبرو می‌شویم که نمی‌توانیم آنها را درک کنیم. مثلاً عزیزی را از دست می‌دهیم، دوستمان رابطه‌اش را با ما قطع می‌کند یا دچار بیماری می‌شویم. وقتی چنین اتفاقات بد و تلخی برایمان رخ می‌دهد، ساده است که فکر کنیم خب همیشه همین‌طور است. اما خدای ما خدای احیا و بازسازی است. او هر مشکلی را متوقف نمی‌کند و ما را از چالش‌های پیش‌رو دور نگه نمی‌دارد. ولی وعده داده که سختی‌ها را جبران خواهد کرد. آنچه دزدیده شده باز می‌گرداند. داوود در کتاب مقدس می‌گوید: تو اجازه دادی از سختی‌های زیادی رنج ببرم اما مرا با افتخاری حتی بزرگتر احیا کردی. رنج کشیدن نوعی برنامه‌ریزی است. خداوند مانع از مشکلات و سختی‌ها نمی‌شود، بلکه پس از تحمل این سختی‌ها به شما برکت بزرگ‌تری می‌بخشد. هرگز پس از مشکلات همان انسان سابق نخواهید بود. او دشمن را وادار می‌کند تا جزای مشکلی که برایتان ایجاد کرده را بپردازد.

تابه‌حال کلمه‌ی «اوتیسم» به گوشت خورده است؟ من چیزهایی را می‌بینم که دیگران نمی‌بینند. صداهایی را می‌شنوم که دیگران نمی‌توانند بشنوند و گاهی احساسات مختلف یکجا به من هجوم می‌‌آورند. به جادوگران فکر می‌کنم؛ به این که کسی نیست از آنها طرفداری کند. هیچ‌کدام از اهالی شهرمان منظورم را نمی‌فهمند، اما اگر به تلاشم ادامه بدهم، شاید کسی پیدا شود که من را درک کند. من اجازه نمی‌دهم جادوگر‌ها فراموش شوند، چون داستان آنها هنوز تمام نشده؛ همان‌طور که داستان من ادامه دارد... وقتی دختری که به اختلال اوتیسم دچار است، متوجه می‌شود که مردم شهر کوچکشان در اسکاتلند، در زمان‌های دور فقط به این دلیل که جادوگران متفاوت بودند آنها ا می‌سوزاندند، ‌تصمیم می‌گیرد مراسم یادبودی برای جادوگر‌ها برگزار کند. کتابی کوتاه و شیرین درباره‌ی دوستی، شجاعت و خودباوری.

رمان فراسوی خواب (1966) یکی از شاهکارهای ادبیات هلند است در نیمه دوم قرن بیستم. ویلم فردریک هرمانس، نویسنده این رمان، را می‌توان نماد نویسندگان اگزیستانسیالیست هلند دانست که در این رمان روایتی از امید را در عین تردید به گذشته و آینده نشان می‌دهد. هرمانس در رمان فراسوی خواب از یک دانشمند می‌نویسد که در کوه‌ها آواره یافتن یک شهاب‌سنگ است. او در این مسیر معرفتی و در این سفر نمادین آرام آرام عمق تنهایی و عدم تعین جهانی را درک می‌کند که انگار چیزی برای اتکا ندارد جز انسان، ماجرای جذاب رمان با این تردیدها و تغییرها به یک نقطه تکان‌دهنده می‌رسد که مخاطبش را به شگفتی وا می‌دارد... هرمانس مانند هم‌فکر فرانسوی‌اش آلبر کامو به سیزیفی می‌اندیشید که غرق امید و صدالبته نامیدی به حرکتش ادامه می‌دهد و این سوال را پیش می‌آورد که آیا این‌بار موفق خواهد شد. این رمان درخشان ادبیات هلند را سامگیس زندی از زبان هلندی به فارسی برگردانده تا مخاطب فارسی کمترین فاصله را با جهان رازآلود، فلسفی و تکان‌دهنده ویلم فردریک هرمانس داشته باشد.

اراده را شخصی‌ترین رمان مارگ دوگن می‌دانند؛ روایتی از خاندان سرکش و ماجراجویش که دوره‌ی گذار در فرانسه‌ی پسااستعماری و و زیرورو شدن جامعه را با پوست و استخوانشان لمس کردند. او در بخش سرطان بیمارستان نشسته است، جایی که پدرش آخرین روزهای زندگی‌اش را سپری می‌کند و مارک در پی یافتن راهی است تا به رنج‌ پدر پایان دهد. دوگن داستان پدری را روایت می‌کند که در نوجوانی مبتلا به فلج اطفال می‌شود، اما با همان «یک پا و نصفی» دست از بلندپروازی برنمی‌دارد. اراده خصلت اصلی مردی است که با همه‌ی کمبودها به جنگ زندگی می‌رود و از این نبردِ نابرابر سربلند بیرون می‌آید. نویسنده در کنار داستانِ پدر، بخشی از رویدادهای قرن بیستم را هم روایت کرده است؛ از جنگ جهانی دوم و کمونیسم گرفته تا استعمار و رونق جامعه‌ی مصرفی. «اراده» روایتی است از فراز و نشیب یک زندگی، مبارزه با سختی و از پا ننشستن.

«... تصمیم آلیس شاید آخر کار بود. شکست جگرسوزی را حس می‌کرد. هر چیزی تداعی کننده اریک بود. با وجود این، دیگر نمی‌توانست باور کند همه این‌ها به خاطر دلتنگی برای اوست. فقدان را حس می‌کرد، اما این را هم می‌دانست که اُبژه عشق تضمینی برای پر کردن آن نمی‌دهد. آلیس دلش برای کسی تنگ شده بود، اما وقتی در خاطراتش غرق می‌شد، صادقانه می‌فهمید که آن فرد اریک نیست. عجیب بود که فردی که مسئول برانگیختن هیجان در او شده بود، خود قادر نبود طبق آن عمل کند. عشق آلیس با او رخ داده بود، اما آیا در واقع امر، درباره اریک بود؟ اریک خیلی بیچاره‌تر از آن بود که مسئولیت هیجاناتی را بپذیرد که باعث شده بود بروز یابند. او در قبال عطش و اشتیاقی که برانگیخته بود، لیاقت نداشت و نمی‌توانست تمایلات آلیس را ارضا یا اقناع کند. او مانند شخص احمقی بود که حرف خیلی هوشمندانه‌ای را بدون اینکه معنای آن را دریابد به زبان آورده است و در نتیجه، نمی‌تواند مسئولیت ارزشی را که دیگری برای آن حرف قائل است، بر عهده بگیرد. اریک سراب فردی عاشق بود که با امیدواری‌های آرایش یافته در پیرامونش نمایان شده بود. یادآور تمایز ظریف، اما حیاتی بین آنچه که ممکن است مجسم شویم و آن شخصی که واقعا هستیم.»

در ظرف فقط دو هفته همه‌چیز تغییر خواهد کرد. دو سال از اتفاقاتی که هیچ‌کس دوست ندارد به آنها فکر کند می‌گذرد. همه سعی کرده‌اند فراموش کنند و ادامه دهند، اما اینجا خاصیتی دارد که به سختی این اجازه را به کسی می‌دهد. ویرانی ناشی از یک طوفان کوبنده و وحشیانه، رقابتی قدیمی بین دو شهر را دوباره شعله‌ور می‌کند، رقابتی که همیشه روی یخ و از طریق هاکی‌باز‌ها دنبال می‌شده است.

کتاب «دوبروفسکی» اثر آلکساندر پوشکین، یک شاهکار از ادبیات کلاسیک روسیه. کتاب «دوبروفسکی»، چنانکه در یادداشت ابتدای ترجمۀ فارسی این رمان اشاره شده، به ‌باور منتقدان بزرگی نظیر بلینسکی و چیرنی‌شِفسکی، در کنار رمان «دختر سروان» و منظومۀ «سوارکار مفرغی»، جزو بهترین و مهمترین آثار آلکساندر پوشکین است. متن اصلی کتاب «دوبروفسکی» اولین بار در سال 1841، چند سال بعد از مرگ پوشکین، منتشر شد و پوشکین نتوانست بیشتر روی این رمان کار کند و به تصحیح و بازنویسی‌اش بپردازد اما همین نسخه‌ای که از این رمان به جا مانده، آن را در فهرست بهترین آثار ادبیات کلاسیک روسیه نشانده است. کتاب «دوبروفسکی» یک رمان ماجراجویانه و ملودرام دربارۀ ظلم و زورگویی و عواقب رنج‌بار آن برای انسانی نجیب‌زاده اما فقیر است که زیر بار ستم و تحقیر از جانب همسایۀ ثروتمند و قدرتمند خود نمی‌رود و زبان به تملق او نمی‌گشاید و این باعث تلخکامی‌اش می‌شود و زندگی پسر او را نیز با تلخکامی مواجه می‌کند. پوشکین داستان کتاب «دوبروفسکی» را گویا براساس سرگذشت ملّاکی فقیر از بلاروس، به نام آستروفسکی، نوشته است که براثر نزاع با همسایه، زمین‌هایش را از دست می‌دهد و فقط تعدادی رعیت در کنارش می‌مانند و کارش به سرقت و راهزنی می‌کشد. براساس کتاب «دوبروفسکی» اُپِرا، فیلم و سریال هم ساخته شده است.

ماری کوئیز فن فرانس، روانشناس سوئیسی، همکار دیرینه یونگ و از بنیانگذاران روانشناسی تحلیلی او به شمار می‌آید. او در کتاب حاضر با بررسی قصه‌ها پریان که عرصه خودنمایی کهن الگوها و نمادهای ناخودآگاه است، وجوه متعدد روح زنانه را با رویکرد روانشناسی یونگ آشکار می‌نماید. این اثر به یقین کمکی است شایان توجه در فرآیند خویشتن‌یابی و شکوفایی زن و توازن‌بخشی به حیات بشریت بر کره خاکی.

باز بانگی از نیستان می‌رسد غم به داد غم‌پرستان می‌رسد بشنوید این شرح هجران، بشنوید با نی نالنده همدستان شوید

بولسواف، در‌هم‌شکسته از مرگ همسرش، در کلبه جنگلی متروک خود روزگار می‌گذراند که استاش، برادر کوچک‌ترش، از راه می‌رسد. می‌رسد که در خانه او بماند تا بمیرد. یکی رودرروی مرگ است و دیگری زخم‌خورده مرگ؛ تا مگر عشق در هیئت مالینا ملال هر دو را برآشوبد و، هر چند دیر شاید، به آن‌ها راه و رسم زندگی بیاموزد.

رمان کوتاه به نام مادر روایتی است از زندگی حضرت مریم در طول نه ماهی که عیسی را در شکم خود حمل می‌کرد. داستان از زبان مریم بیان می‌شود و سادگی و مهر و عطوفت عمیق او به فرزند را به تصویر می‌کشد که میلادش بشارت داده شده است.

داستان رمان همیشه یک نفر دروغ می گوید حول دو شخصیت اصلی به نام‌های آنا اندروز و جک هارپر می‌چرخد که در گذشته، هر دو در یک مدرسه تحصیل کرده‌اند و هم‌اکنون برای یک ایستگاه تلویزیونی کار می‌کنند. آنا یک مجریِ خبر موفق است، در حالی که جک یک کارآگاه می‌باشد و چند وقت اخیر درگیر پرونده‌ی قتلی بوده که در زادگاه آنها، شهر بلک داون رخ داده است. در طی کتاب همیشه یک نفر دروغ می‌گوید، داستان به طور مداوم بین دید آنا و جک جابجا می‌شود به طوری که دید هر شخصیت به خودیِ خود متمایز و منحصر به فرد است. همزمان با پیشروی تحقیقاتِ پرونده‌ی قتل، زندگیِ این دو شخصیت به طور فزاینده‌ای در هم تنیده می شود و مشخص می شود که هر دو رازهایی دارند که از یکدیگر پنهان می کنند. پرونده قتل با این واقعیت پیچیده می شود که آنا و جک فرد قربانی را در گذشته به خوبی می‌شناختند. انگار که قاتل سعی دارد پیامی به آنها دهد! با افزایش تنش، رفته رفته آنا و جک هر دو در معرض خطر بیشتری قرار می‌گیرند و مرز بین حقیقت و دروغ مبهم می‌شود. آلیس فینی در طول رمان همیشه یک نفر دروغ می گوید به طرز ماهرانه‌ای به موضوعاتی از قبیل خیانت، حسادت و انتقام پرداخته و با این کار داستانی جذاب و پرتعلیق را خلق می‌کند که خوانندگان را از ابتدا تا پایان کتاب مجذوب خود می‌کند.

ناگفته نماند ابی، با این همه خلوص نیت و پرهیز از هرگونه ارتباط با دخترهای دانشگاه، حتی در حد نگاه یا سلام، چیزهایی درباره تصوراتش از بهشت و انگیزه‌اش برای حضور در آنجا می‌گفت که اگر حوری‌ها می‌شنیدند, از دستش به اتوبوس ما در [جهنم] پناه می آوردند.

داستان در دوره تاریخی قاجار و حکومت محمدشاه و ناصرالدین شاه رخ می‌دهد. قهرمان اصلی داستان، دختری به نام افسانه است که از مهدعلیا، زن محمدشاه به دنیا می‌آید؛ اما با دسیسه دایی‌اش با پسری سیدزاده از عوام‌الناس جابه‌جا می‌شود تا پسر، ولیعهد شاه شود و دختر، دربه‌در احقاق حقوق خود و مهم‌تر از آن، واقعیت اصل و نسب خویش باشد. افسانه در جمال، اکمل و در کمال، افضل است و در سراسر ماجرای پرفراز و نشیب خود، خدمتگزاران مخلصی او را همراهی می‌کنند. عشقی جان‌سوز نیز در وجود او شعله می‌کشد. رمان، از سنخ رمان تاریخی است و اندکی چاشنی اجتماعی نیز دارد و سعی می‌کند نمایی کلی از زندگی مردمان در آن عصر به دست دهد. در کنار همین امر، بی آن که، انتقادی صریح و علنی از مناسبات پی بریزد؛ مخاطب را متوجه مظالم رایج برآمده از سنن نادرست اجتماعی، ستم‌های مشهود برخاسته از سلطنت مطلقه و ناامنی و بی‌ثباتی در زندگی اجتماعی آن دوران نیز می‌کند.

از اینکه زندگی مثل برق و باد از ما سبقت می‌گیرد، در رنجیم. کار می‌کنیم، می‌خوابیم، غذا می‌خوریم، کار می‌کنیم، می‌خوابیم، غذا می‌خوریم. دوست داریم صبح‌ها صدای چهچهه زدن توکاها را بشنویم. دوست داریم مورچه‌ای را ببنیم که باری را بر دوش می‌کشد. می‌خواهیم وزش باد را احساس کنیم. فقط چه حیف که سرعت زندگی کورمان کرده است. تیتوس مولر به ما «سرچشمه نیرو» را نشان می‌دهد، چیزی که فقط تعداد اندکی با آن آشنا هستند، با وجودی که همواره در دسترس است. خوب است اگر آدم در تلاطم زندگی وقت بگذارد؛ وقت برای دیدن و درک چیزهای کوچک و نامرئی. نویسنده به ما نشان می‌دهد که چگونه گنج‌های از دست رفته را دوباره کشف کنیم، هنر صبور بودن را به ما یادآوری می‌کند، هنر نگران نشدن، هنر پیدا کردن آرامش، هنر خشنود بودن...

برندسازی شخصی در دنیای کسب و کارهای امروز یک الزام است و هر کسی باید برای مدیریت برند شخصی خود تلاش و برای توسعه آن بر پایه زیرساخت‌های توسعه فردی ممارست کند. برندسازی شخصی می‌تواند کمک شایانی به رهبران و مدیران سازمان‌ها و کلیه صاحبان کسب و کار در زمینه فعالیتشان بکند. حقیقت این است که در دنیای امروز زیرساخت اصلی موفقیت، خلق و مدیریت یک برند شخصی قدرتمند بر پایه تمایز و خود واقعی است و همچنین برقراری ارتباطات صحیح با مخاطبین با هدف اینکه صاحب کسب و کار را در میان مخاطبین صنعت و بازار خود، برجسته و موفق کند.

نویسنده در این کتاب که یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های برنامه‌ریزی مالی است که تا به امروز به رشته تحریر درآمده، توانسته است با بیانی ساده و جذاب قطعات پازل اصول مالی را به زیبایی در کنار هم بچیند تا مفاهیم پولی برای خواننده روشن و شفاف شود. شخصیت اصلی این کتاب آرایشگری است به نام روی که طی جلساتی به مشتریان جوان خود یاد می‌دهد چگونه به آهستگی خود را در مسیر نردبان ثروت‌اندوزی قرار دهند و قدم‌به‌قدم از پله‌های آن بالا بروند، به نحوی که انتهای آن موفقیتی تضمین‌شده باشد. شیلتون در این کتاب که بیشتر به داستانی شیرین و پرکشش شبیه است، هیچ اصراری ندارد که یک‌شبه پول‌دار شدن را آموزش دهد. برعکس، او به خواننده می‌آموزد که چگونه می‌توان با تکیه بر حقوقی متوسط خود را در مسیر ثروت‌آفرینی قرار داد و با آرامش خاطر به انتظار آینده مالامال از فراوانی نشست. حتی اگر فکر می‌کنید که جزو افرادی هستید که پول مرتبا از جیبتان پر می‌کشد، باز هم می‌توانید به کمک این کتاب مفید به وضعیت مالی خودتان مسلط شوید.

«بین‌القصرین» نخستین رمان از سه گانه نجیب محفوظ، همچون دو دیگر آن «قصر‌الشوق» و «سکریه» نام محله‌ای در قاهره است. نویسنده در این سه رمان، دگرگونی‌های سیاسی، اجتماعی، فکری و فرهنگی را در مصر، به شیوه واقع‌گرایی نمادین، در سه نسل از یک خانواده پی می‌گیرد که تصویری از بیشتر کشورهای جهان سوم و از جمله ایران به روشنی در آن‌ها دیده می‌شود.

به این فکر می‌کردم که منظورش از آدم‌هایی مثل ما چه بود و گفتم: «آفرین.» من خودم را به زحمت انداخته بودم، صادقانه چسبیده بودم به نقشه سیر صعودی تا به شکستی خارق‌العاده بینجامد و حالا این احمق من و خودش را توی یک دسته می‌گذاشت. من در کالج رفاقت‌های مصنوعی مشابهی را با دیگر مهاجران نسل دوم تجربه کرده بودم که چون پدر و مادرشان دوست داشتند دکتر شوند، ولی آنها ادبیات را انتخاب کرده بودند، خودشان را عصیانگر می‌دانستند. با خیالی آسوده، انگار که اعتبار و ثروت آینده‌شان را به‌دست آورده‌اند و انگار میوه‌های باغ فداکاری و تدارکات پدر و مادرشان هستند می‌گفتند: «من قراره دکتر بشم.» فکر کن با چنین اطمینانی در دنیا زندگی کنی! وقتی از من خواستند تا انتظاراتی را که والدین جاماییکایی‌ام از من داشتند با آنها به اشتراک بگذارم، یاد آخرین توصیه‌نامه‌ای که پدر پیمانکارم برایم نوشته بود افتادم و گفتم: «من قراره توی هوم‌دپوت کار کنم.»

این گرم‌ترین دوره عشق ما بود. نورافکن‌ها روی برج‌های دیدبانی روشن بودند، سگ‌ها با نزدیک‌ شدن شب پارس می‌کردند، پسرک ازخودراضی بر همه ما فرمانروایی می‌کرد. این‌ها فقط کمی از ذهن مرا به خود مشغول می‌کرد؛ تمام حواسم متوجه لوسی بود. من در محاصره سگ‌های آدمکش و معدن واقعا خوشبخت بودم، با مشق‌های بیهوده نظامی حرکت می‌کردم؛ خوشبخت و مغرور بودم، زیرا با وجود لوسی مالک امتیازی بودم که نه به رفقای سربازم اعطا شده بود و نه به افسرانمان: کسی مرا دوست داشت، مرا علنا دوست داشت و این را نشان می‌داد.