وقتی کسی میمیره، فقط در نظر اطرافیانش، کم شده از طبیعت به نظر میآد. در اصل از اول هم با تولد چیزی به دنیا اضافه نکردیم که بعد مرگمون بخواد کم بشه. ما فقط یه تیکهی خیلی ناچیز از تغییر و تبدیل مقطعی طبیعت در یه نقطهی ناچیز هستی به نام زمین هستیم. تنها اثبات بودنمون در دنیا هم یه سری یاد و خاطره توی ذهن اطرافیانمونه که اون اطرافیان هم خودشون نه چیزی به دنیا اضافه کردن و نه قراره کم بکنن. در نتیجه ما فقط میتونیم خودمون رو از جنس فکر و بخشی از جهان ذهن بدونیم و چه بهتر که اون بخش از جهان ذهن با تداوم شادیها و دلخوشیها پر بشه نه با اشک، غصه و سیاهپوشی.
