رمان ایرانی
ای آرزوی من
ای قلب زن، ای عشق زن، ای هوسها و امیال و آرزوهای زن، ای آرزوی من، این زن چه معمای گیجکنندهای است چرا آنقدر دوست میدارد. آنقدر دوست میدارد. آنقدر در دوستی و عشق خود افراط و اصرار بکار میبرد و چرا هنگامی که بنای آرزوهای او درهم ریخته و برهم زده شد اینچنین کینهورز و بیرحم و خونخوار از کار در میآید...
دختر همسایه
هوس نمیکردم که برگردم و پنهان و آشکار به 4 دیوار حیاط مردم گردن بکشم. من در عمر بیست و چند سالهام هرگز دلهبازی و چشمچرانی را دوست نمیداشتم، من هیچوقت مرد گردش و مسخرگی و متلکگویی نبودم جز شبهایی که به سینما آن هم به تماشای فیلمهایی که انیس دل و محرم جانم بود میرفتم، اساسا پا به خیابان ...
