رمان خارجی - اسپانیا
زندگی کردن. به مفهوم زنده بودن نیست. خاطراتی است که باید گزارش شود.
صفحه نویسنده
گابریل گارسیا مارکز
۸۰ رمان
گابریل خوزه گارسیا مارکِز رماننویس، روزنامهنگار، ناشر و فعال سیاسی کلمبیایی است. او بین مردم کشورهای آمریکای لاتین با نام گابو یا گابیتو (برای تحبیب) مشهور است و پس از درگیری با رییس دولت کلمبیا و تحت تعقیب قرار گرفتنش در مکزیک زندگی میکند.
او در سال ۱۹۴۱ اولین نوشتههایش را در روزنامهای به نام Juventude که مخصوص شاگردان دبیرستانی بود منتشر کرد و در سال ۱۹۴۷ به تحصیل رشتهٔ حقوق در دانشگاه بوگوتا پرداخت و همزمان با روزنامه آزادیخواه الاسپکتادور ...
داستانی مرموز
گابریل گارسیا مارکز این رمان را در سالهای جوانی و به شکل داستانی دنبالهدار برای مطبوعات نوشته است. بعدها بخش عمدهای از مقالات و داستانهای او، از جمله همین رمان، در کتابی با عنوان نوشتههای کرانهای منتشر شد. مارکز با بهره از باورهای بومی، تخیل کمنظیر و گونههای مختلف نوشتن از داستانی مرموز رمانی جذاب و تاملبرانگیز پدید آورده است.
یادداشتهای روزهای تنهایی
دختری زیبا و لاغر بود؛ رنگ پوستش به رنگ نان و چشمانش مانند دو دانه بادام سبز... موهایش سیاه و بلند، که تا کمرش میرسید. بوی شرق از او میتراوید. میتوانست بولیویایی و یا فیلیپینی باشد. لباسش، نشان دهنده ذوق و سلیقه موقر. ژاکت کتان سفید، بلوز ابریشم با رنگهای بسیار شفاف و گلدار. شلوار از جنس کتان و کفشی ...
زیباترین غریق جهان همراه با 12 داستان دیگر
اولین بچههایی که برآمدگی مشکوک تیره و مواج را دیدند که از جانب دریا به ساحل نزدیک میشد، خیال کردند کشتی دشمن است. بعد که دیدند پرچم و دکلی در کار نیست، فکر کردند لابد نهنگ است. اما هنگامی که توده عظیم در ساحل شنی به گل نشست و خزههای کف دریا، بندهای چسبناک عروس دریایی و بقایای ماهیها و ...
سرگذشت 1 غریق
اگر کسی در یک میدان به امید گرفتن یک مرغ دریایی دراز بکشد، میتواند بیآنکه موفق شود، تمام عمر را آنجا بماند. اما در فاصله 100مایلی ساحل مسئله فرق میکند. مرغهای دریا، در خشکی، موجودات محافظهکاری هستند اما در دریا اطمینان بیشتری دارند. من آنقدر بیحرکت بودم که آن مرغک دریایی بازیگوش، که روی رانم نشسته بود، حتما فکر میکرد ...
3 رمان کوتاه (برگ باد - کسی نیست به سرهنگ نامه بنویسد - وقایعنگاری مرگی اعلام شده)
«برگ باد» نخستین رمان مارکز، روایتی چند صدایی است با پایانی باز که گوشه چشمی به نمایشنامه «آنتیگونه» سوفوکلس دارد و در آن نویسند، ضمن افشای فساد اجتماعی به شکلی استعاری، به پیشواز برخی از پرسوناژها و مضامین کلیدی «صد سال تنهایی»رفته است، که سرهنگ آئورلیانو بوئندیا و یورش ویرانگر «کمپانی موز» از آن جملهاند.