حین دویدن به خود می‌گویم: به رودخانه فکر کن، به ابرها. ولی واقعیت آن است که به هیچ چیز فکر نمی‌کنم. تنها کاری که می‌کنم، دویدن در آن خلا مطبوع و ساخته خود، با آن سکوت اندوهگنانه است. چه باشکوه است آن. دیگران هر چه می‌خواهند، بگویند. چه اهمیتی دارد.
۲ نفر این نقل‌قول را دوست داشتند
Great20
‫۴ سال و ۴ ماه قبل، دو شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۱:۴۹
Ali
‫۴ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۳۴