من از آن تافته‌های جدابافته نبودم ؛
که هر توهینی را ببخشایم،
اما همیشه در آخر کار آن را از یاد می‌بردم.
آن کس که تصور می‌کرد که من از او نفرت دارم چون می‌دید که با لبخندی صمیمی به او سلام می‌گویم غرق در شگفتی می‌شد و نمی‌توانست باور کند. در این حال، بر حسب خلق و خوی خودش، یا بزرگواریم را تحسین و یا بی غیرتی‌ام را تحقیر می‌کرد، بی آنکه فکر کند که انگیزه ی من ساده‌تر از این‌ها بوده است،من همه چیز حتی نام او را از یاد برده بودم.
۵ نفر این نقل‌قول را دوست داشتند
حامید
‫۲ ماه قبل، جمعه ۴ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۲۵
Ali
‫۲ ماه قبل، سه شنبه ۱۵ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۰۷
hedgehog
‫۲ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۱۱
Mahkame
‫۲ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۱۴
neneg
‫۱ ماه قبل، پنج شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۴۴