تصویری که تا کنون از عشق و روابط عاشقانه به ما ارائه شده تصویری خوش رنگ و لعاب و دوست داشتنی است. در کتاب‌ها منتظر می‌شدیم تا عاشق و معشوق به هم برسند و بعد از آن دیگر انگار همه چیز حل شده. در فیلم‌ها وقتی عاشق و معشوق به هم می‌رسیدند تیتراژ پایانی روی پرده می‌آمد و ما با دل خوش و چند قطره اشک از سینما بیرون می‌آمدیم. اما آیا عشق واقعا چنین چیزی است؟ در این کتاب خواهیم دید که تصوراتمان درباره عشق زیاد هم واقعی نیست و با رسیدن به درک درستی از عشق و عاشقی یاد خواهیم گرفت که مصیبت‌های عشق را نیز در کنار خوشی‌های آن در ذهن داشته باشیم و آگاهانه از این سفر دو نفره لذت ببریم.

من مارلون براندو جونیور نیستم، من سزار آگوستوس کالیگولا هستم. من یه شاعرم یه شاعر که از شعرها و مردمش خسته شده. برید کنار ابرها وآسمون‌خراش‌ها. برای کنار بفتا و گلدن گلوب و اسکار. می‌خوام خدا رو ببینم. می‌خوام بهش بگم این همون موجودیه که خلق کرده. سزار آگوستوس کالیگولا.

از خودم می‌پرسم چرا رئیس بزرگ چنین کاری کرده؟ چرا آدم باید زندگی خصوصی دوستانش را بنویسد؟ آیا نویسنده‌ها چنین حقی دارند؟ آیا نویسنده‌های دیگری هم این کار را کرده‌اند؟ هم به چرایی‌اش فکر می‌کنم هم به زمانش. چرا «حالا»؟ نکند توی آن دفتر که هرگز آن را از خودش جدا نمی‌کرد، از زندگی ما یادداشت برمی‌داشته؟ بعضی حرف‌ها چنان دقیق در کتاب آمده که جز این نمی‌تواند باشد. شاید صفحه‌های دفتری که مخصوص گروه ما بوده تمام شده. شاید به این نتیجه رسیده که زندگی ما بیش از این به دردش نمی‌خورد. شاید هم «ما» برایش تمام شده‌ایم.

لونوآر هم فیلسوف هم جامعه‌‌شناس است ، در لین کتاب در باب موضوعی بحث می‌کند که مطلوب همگان است ، یعنی خوشبختی. کتاب به طرز شگفت انگیزی ما را به ضیافتی با شکوه فرا می‌خواند که میزبان آن خردمندان و عارفان اند . لونوآر خوشبختی را سفری فلسفی از دوره باستان تا عصر تجدد ، از یونان ، هند ، چین تا اروپا از ژرفای تاریخ تا مدرنیه و پسامدرن دنبال میکند. گفتگوها برای خواننده کتاب هم خردپذیر و هم لذت پذیر است . از هر جای کتاب که شروع کنید با مطالب ارزشمند ، تامل بر انگیز و بصیرت افزا مواجه می‌شوید.

این کتاب شامل بررسی (مقایسه‌ای)، روایی و اکتشافی بحران‌ها و تغییرات گزینشی است که به مدت چند دهه در هفت کشور امروزی رخ داده‌اند. من تجربه‌های فراوان در هفت کشور داشته‌ام و اوضاع آن‌ها را از دریچه تغییرات گزینشی در بحران‌های شخصی (فردی) بررسی کرده‌ام. آن کشورها فنلاند، ژاپن، شیلی، اندونزی، آلمان، استرالیا و ایالات متحده هستند. کتاب را با یک موخره به پایان می‌برم که مطالعات آن هفت کشور و کل دنیا با توجه به یک دوجین عامل، به محک می‌گذارد. خواهم پرسید که آیا کشورها به بحران نیاز دارند تا برای اجرای تغییرات بزرگ صیقل بخورند یا خیر. بحث خواهم کرد که آیا رهبران از اثر تعیین کننده بر تاریخ برخوردار بوده‌اند یا خیر. جهت‌گیری مشخصی برای تحقیقات آینده پیشنهاد خواهم کرد و انواع درس‌ها را مطرح می‌کنم که ممکن است به طور واقع‌بینانه از مطالعه تاریخ آموخته شوند. اگر مردم یا حتی صرفا رهبران ایشان، تصمیم بگیرند که در بحران‌های گذشته تامل کنند، آنگاه آشنایی با گذشته می‌تواند ما را در برطرف کردن بحران‌های حال و آینده، یاری کند.

تصور کنید در حال گذراندن تعطیلات در بالی هستید و کمی قبل از بازگشتتان به یک شفادهنده پیر مراجعه می‌کنید. تشخیص او روشن است: کاملا سالم هستید، ولی خوشبخت نیستید. به نظر می‌رسد این پیرمرد حامل حکمت بی‌پایان شما را از خودتان بهتر می‌شناسد. روشنایی بسیار ویژه‌ای که او برای زندگی‌تان به ارمغان می‌آورد شما را به وسوسه‌انگیزترین ماجرای ممکن می‌کشاند: خودشناسی؛ آنچه شما را به سمت دگرگونی زندگی‌تان هدایت می‌کند. مردی که می‌خواست خوشبخت باشد داستان مهیجی است که دنیایی از انتخاب‌های جدید را پیش رویتان قرار می‌دهد و کمک می‌کند از بند هر چه مانع خوشبختی حقیقی است رها شوید.

کتاب حاضر با عناوین درباره معنی زندگی و معنای زندگی توسط مترجمان و ناشران متفاوت در سال‌های مختلف ترجمه و منتشر شده. وی در این کتاب توانست با بهره‌گیری از آثار مورخان دیگر از هرودوت تا آرنولد توین‌بی که از ابتدای تاریخ بشر تاکنون زیسته بودند مکتب نوینی از تاریخنگاری را به‌وجود آورد.

بزار 2 تا راز مگو رو برات فاش کنم که خیلی از زنا دیر بهش می‌رسن! اول این‌که، مردی رو برای زندگیت انتخاب کن که اگه عاشقشم نیستی لااقل بتونی یه روزی عاشقش بشی! دوم این‌که اگر تو هم عاشقش نیستی لااقل او عاشقت باشه. مانا مردا به راحتی عاشق نمی‌شن اما اگه شدن تا پای جون پاش می‌ایستن...

دنیا هم که مال تو باشد. تا زمانی که درون قلب یک زن. جایی نداشته باشی، تا درون آوازه‌های عاشقانه زنی. زندگی نکنی و سهمی از. دلشوره‌هایش نداشته باشی، فقیرترین مرد دنیایی. "ویلیام شکسپیر"

وانگ‌فو نقاش پیر و شاگردش لینگ، در مسیر جاده‌های ایالت «هان» سرگردان بودند. به کندی پیش می‌رفتند چون وانگ‌فو شب‌ها برای نظاره ستارگان توقف می‌کرد و روزها برای تماشای حشرات. سبک‌بار بودند چون وانگ‌فو تنها تصویر چیزها را دوست می‌داشت نه خود آن‌ها را و در نظر او هیچ‌چیزی در جهان به جز قلم‌مو، لاک و مرکب‌چین، لوله‌های ابریشم و کاغذ برنج ارزش به دست آوردن نداشت...

من یک دکمه‌ی سیاه پلاستیکی‌ام و هر بار از خودم می‌پرسم: من به چه دردی می‌خورم؟!

این کتاب ماجرای هیولاها، معما، یک جشنوراه موسیقی، چیزهای گم‌شده، من و مارکوس است (البته نه لزوما به همین ترتیب)، و یک معلم کمکی خیلی سخت‌گیر، ولی نگذارید این آخری از خواندن کتاب منصرفتان کند.

با زیر و زبر شدن سیاره‌ ما به سبب یک پاندمی جهانی و غیر منتظره، اسلاوی ژیژک، فیلسوف اسلوونیایی، با واشکافی معانی پنهان این حادثه ما را با پارادوکس‌های گیج‌کننده آن آشنا و در عمق پیامدهای آن تفکرمی‌کند. در این کتاب این تفاسیر به گونه‌ای ارائه شده که وادار خواهید شد وقتی که از شدت تحیر عرق بر پیشانی دارید نفس خود را در سینه حبس کنید. در دورانی به سر می‌بریم که والاترین رفتار عاشقانه حفظ فاصله از معشوق است، وقتی که حکومت‌هایی که به سیاست‌های ریاضتی مشهورند به ناگاه میلیون‌ها دلار صرف خدمات عمومی می‌کنند، زمانه‌ای که به گفته ژیژک تنها راه ممکن انتخاب بین دو گزینه است: شکل جدیدی از کمونیسم یا فرو غلتیدن در بربریت همگانی. این نوشته‌ مملو از شور و شوق مرسوم  ژیژک همراه با علاقه وافر به تمثیل‌هایی از فرهنگ عامه است. ژیژک در این کتاب تصاویری فشرده و بر‌انگیزنده از این بحرانی که امروز با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم به مخاطب ارائه می‌دهد.

سایه‌ای بلند روی میز افتاده است. هر چه جلوتر می‌آید بلندتر می‌شود. نگاهم روی چهره سایه می‌ایستد. قدرت تکان خوردن ندارم. سایه روبه‌رویم می‌نشیند. لامپ آویزان از سقف آن قامت درشت و بلند مردانه را بلندتر از آن که بود نشان می‌داد. کمی دورتر دختر کتابدار پشت سر مرد ایستاده، با تکان دست‌هایش به اطراف، چیزی می‌گوید مثل «نه»! که وحشتم از مرد بیشتر می‌شود. در روزهای تعطیل دانشگاه! در این کتاب‌خانه خالی! مردی از ساواک؟ ....

دانشکده ادبیات در آستانه برگزاری یک رویداد مهم است. آبروی اساتید و مسئولان دانشگاه تهران در گرو این همایش ادبی است و همه در تدارک‌اند... اما دل، مگر این چیزها را می‌فهمد؟! پای مجتبی در میان است و در حاشیه این رویداد، عجیب‌ترین روزهای زندگی‌اش را می‌گذراند.

مجموعه داستان عشق‌نامه ایرانی تجربه‌ای متفاوت و جذاب است در داستان کوتاه امروز ایران. کیهان خانجانی (1352)، که رمان بند محکومین او با استقبال گسترده مخاطبان روبه‌رو شد و توانست جایزه بهترین رمان دومین دوره جایزه ادبی «احمد محمود» را نیز از آن خود کند، در این کتاب پیشنهاد تازه‌ای برای مخاطب خود تدارک دیده است. عشق‌نامه ایرانی مجموعه دوازده داستان است که هر کدام‌شان در یکی از تکه‌های خاک ایران رقم می‌خورند. خانجانی روایتی ساخته از دوازده شکل عشق. عشق‌هایی که هر کدام ویژگی‌های خاص خود را دارند با اتفاق‌ها و فرجام‌های متفاوت. او حتی از نظر لحن و زبان روایی نیز شکل‌های گوناگونی را در داستان‌ها امتحان و اجرا کرده است و برای همین با کتابی روبه‌رو هستیم آکنده از وضعیت‌های عاشقیت در زمان‌ها و مکان‌های متفاوت. هیچ کدام از داستان‌ها شباهتی ندارد به دیگری اما موتیف عشق تمام آن‌ها را به هم متصل می‌کند. خانجانی که قبلا در کتاب‌هایی مانند سپیدرود زیر سی و سه پل و یحیای زاینده‌رود توانایی‌اش را در نوشتن داستان کوتاه به مخاطبانش اثبات کرده بود، در این کتاب بعد سال‌ها ادبیات ایران را صاحب داستان‌هایی عاشقانه کرده که گره خورده‌اند به زیست و تاریخ و گاهی هم شکست. کتابی که مدام تکثیر می‌کند تصاویر عشق را.

تابستان سال 1793 است و روزهای متی کوک به زندگی در کنار مادر و پدربزرگ، کار در قهوه‌خانه خانوادگی و رویای گسترش آن می‌گذرد. اما ناگهان خیابان‌های فیلادلفیا با پشه و شایعات تب زرد پر می‌شود. بیماری همه‌گیر می‌شود و زندگی و رویاهای متی را دگرگون می‌کند. متی فرصتی برای عزاداری یا ناامید شدن ندارد. حالا رویاهایش رنگ تازه‌ای به خود گرفته است: مبارزه برای زنده ماندن و ساختن یک زندگی تازه.

افسانه‌ها واقعی نیستند. افسانه‌ها قصه‌هایی هستند پر از موجودات خیالی؛ قصه‌هایی قدیمی که مادران مادربزرگ‌های مادربزرگ‌های ما برای نوه‌هایشان تعریف می‌کردند و نوه‌هایشان وقتی بزرگ می‌شدند آن‌ها را زیاد و کم می‌کردند و برای بچه‌ها و نوه‌هایشان نقل می‌کردند و آن‌ها هم شب‌ها برای ما تعریف کرده‌اند. پس افسانه‌ها حقیقت ندارند اما قصه‌هایی دارند با ماجراهایی جذاب و قهرمان‌هایی شگفت‌انگیز که دست به کارهای عجیبی می‌زنند...

بی‌حرکت آن‌جا ایستاد و به چیزهایی که از گذشته‌اش بر جا مانده بود چشم دوخت. هر کدام از آن‌ها برای خودش سرگذشتی داشت، هر چند که سربازهایی که بین‌ آن‌ها راه می‌رفتند از سرگذشت آن‌ها هیچ نمی‌دانستند: اشیا برای غریبه‌ها هیچ حرفی ندارند. سربازها کارشان را با عجله و کمابیش حرفه‌ای انجام می‌دادند. چیزی کش نمی‌رفتند، همه چیز را در دسته‌های جداگانه تفکیک می‌کردند، صندلی‌ها کنار صندلی‌ها، تابلوها کنار تابلوها، اشیای کوچک‌تر توی سبدها، رختخواب‌ها، لباس‌های زیر و ملافه‌ها در دسته‌ای مجزا. هنریت یاد بوهای جور واجور افتاد که مشامش را پر می‌کرد، بوی خوشایند بالش‌ها، روپوش‌های سفید تروتمیز که تازه شسته شده بود، یا بوی آهار لباس‌ها؛ و همین‌طور حوله‌ها، نرمی حوله‌ها. همه چیز داشت از هم می‌پاشید، خانه داشت جلوی چشمش متلاشی می‌شد، داشت به در و دیوارش رجعت می‌کرد؛ برای او، که آنجا خانه‌اش بود، هر خاطره‌ای که از آن اشیا داشت در میان آن توده خرت و پرت‌ها همچنان زنده بود، توده‌ای که برای آن آدم‌هایی که داشتند جابه‌جایش می‌کردند هیچ معنایی نداشت.

این کتاب دومین جلد از مجموعه فصل‌های ناگفته تاریخ به قلم جایلز میلتون، مورخ و نویسنده بریتانیایی، است که روایت‌هایی تاریخی و کمتر نقل‌شده را شامل می‌شود. این مجلد به جنگ‌های بیولوژیکی دهه 40 میلادی، زندگی حاشیه ‌برانگیز یکی از بستگان چرچیل و اسرار دوران جنگ سرد می‌پردازد. همچنین سرگذشت دانشمند هنجارشکن روسی و خانواده‌ای گیرافتاده میان اقیانوس آرام را بیان می‌کند. تمامی روایت‌های کتاب تکه‌هایی از تاریخ است که میلتون استادانه آن را به رشته تحریر درآورده است. «پیامد جنگ جهانی اول تمایل کمتر به جنگ زمینی بود. چرچیل مجبور بود راه‌حلی مبتکرانه برای مواجهه با بلشویک‌های لنین پیدا کند. او طرفدار پرشور جنگ بیولوژیکی بود و می‌دانست اخیرا دانشمندان در آزمایشگاه‌های دولتی در پورتون ویلتشر سلاح ویرانگر جدیدی ساخته‌اند.»