رمان ایرانی
در پایان شب
من هم آن روزها را پشت سر گذاشتهام. روزهای الزام و بایدها، روزهای زندگی دوگانه: در خانه به گونهای بودن و بیرون از خانه تظاهر به آنچه دیگران میپسندند. امروز اگر خستهام، امروز اگر تحمل کوچکترین ناملایمتی را ندارم این تحفه شاید یادگار آن روزها باشد. ولی میدانم هر شبی را بیانی است.
از این همه جا
اتوبان مثل ماری سرد و تاریک به ناکجا میرفت. باد سرد اواخر زمستان گاهی تکانی به ماشین میداد. قبل از این که دوستانش فرصت پیدا کنند چیزی بگویند پیاده شد. وقتی مثل سنگریزه روی آسفالت سرد و بیرحم به سرعت میغلتید، فکر کرد اگر ماشین نگه داشته، پس چرا او نتوانسته پایش را روی زمین بگذارد. صدای خفه و بم ...