رمان ایرانی
سپیتمان
‹‹ به کدام سرزمین روی آوردم؟! به کجا، رفته پناه جویم؟ اشراف و بزرگان از من کناره میگیرند و از دهقانان و مردم عادی به دلیل نادانیاشان و از فرمانروایان شهرها به خاطر دروغگوییشان خشنود و راضی نیستم. در این وانفسا چطور میتوانم فرمان تو را اجرا و تو را شاد کنم ای خداوند؟!››
صفحه نویسنده
آرمان آرین
۲۴ رمان
آرمان آرین زادهی ۱۳۶۰ است. او با آفرینش اثر سهگانهٔ «پارسیان و من» به دنیای ادبیات شناسانده شد. پارسیان و من نام رمانی است در سه جلد که بیانکنندهی استوره، حماسه و تاریخ ایران است.
جلد نخست این کتاب با نام پارسیان و من: کاخ اژدها بیانکنندهی داستان ضحاک ماردوش (آژیدهاک) است. جلد دوم با نام پارسیان و من: راز کوه پرنده بیانکنندهی پهلوانیهای رستم و شرح هفت خوان او در قالب رمانی جذاب است و کتاب سوم هم با نام ...
آینده کهن (روایت شب دوم)
مرد در اتاق کوچک رو به نیل نشسته بود و انتظار می کشید. سرش را طوری میان کف دست راستش پنهان، کرده و غرق در اندیشههایش بود که صدای نزدیک شدن قدمها بر سنگفرش اتاقک را نشنید. با دست چپ گهوارهای را که کنارش بود، آرام آرام تکان میداد تا صدای مرد تازه وارد او را به خود آورد: من ...
گوشواره تلخ (مجموعه داستانهای کوتاه)
درون دل من پسر تنهایی زندگی میکند که نه میخواهد بزرگ شود و نه کوچک میماند! او به وسعت تمام پسرانیست که تا به حال در آنها اندیشیدهام. گاه در سکوت، عمل میکند و گاه بیزار از تحرک، یکسره سخن میگوید. در این کتاب ما یکدیگر را روایت کردهایم. من او را و او مرا.
اشوزدنگهه (اهریمنان یکهتاز)
در این جلد با خطوط پرماجرای زندگی اشوزدنگهه، این ابر مرد تاریخ ـ اسطورهای در عصر جیرفت و حملهی خیونهای چادرنشین روبهرو میشویم که او همراه با ملکه فرینی و یارانش نقشی خطیر را برای نجات سرزمیناش به دوش دارد.
برای یافتن ورجمکرد با آن دو خبیث و شریران دیگر، به سود حقیقت و مردم وارد میدان شده است، در عصر ...
غوغای خموش (مجموعه دل نوشتهها مناجاتها مقالهها سفرنوشتهها و خوابها)
این کتاب یک اثر داستانی نیست، اما چگونگی زیرساختهای اندیشگی نویسنده را آشکار میکند که در پنج بخش متنوع است.
هفتاد و شش واگویه شخصی سی متن برای یکتا خدا سه مبحث در موضوع دین تاریخ و هویت ایرانی چهار سفرنوشته از چهار شهر و دوازده رویای موثر در آفرینش آثار نویسنده را شامل میشود.
افسوننامه (1 داستان بلند از آرمان آرین)
کوچهها آنقدر خلوت بود که حتی سگهای ول هم به سوراخهایشان خزیده بودند. از هیچ خانهای بوی ناهار نمیآمد و البته اناث ده هم که معمولا دنبال این مهلتهایند، به عزای استا دستشان به دیگ و تنور نمیرفت! انگار ملکالموت، این بار خودش روی سینه ده نشسته بود که نفسمان بالا نمیکشید.