رمان ایرانی
خونمردگی
فضای رمان از روزگار جنگ آغاز میشود و تا امروز میآید. خانوادهای که در این بحبوحه با ماجراها و وقایعی روبرو میشوند که بر هویت و زندگیشان تاثیرهای عمیقی میگذارد. سوال مهمی که در داستان با آن برخورد میکنیم نیز در همین نکته مستتر است، چه کسی حقیقت را میگوید؟ هرچه زمان جلوتر میرود خواننده با ماجراها و اتفاقهایی مواجه میشود که گاهی تکاندهنده هستند. پردهها که میافتد روح آدم و چهره اصلیشان نمایان شده و خواننده درمییابد که چه کسی راست میگوید و چه کسی دروغ. خونمردگی با چنین شمایلی سعی دارد بدون وقفه و با قصهگویی جهانی بسازد که در آن گذشتههای نه چندان دور ناگهان احضار شده و به هویتهای چند لایه بعدی دیگر میبخشد. و در پایان همهچیز برملا میشود.
به من نگاه کن
شب جا پهن کردیم روی پشت بوم. خوب یادمه. تابستون بود. پسرا زود خوابیدن. من اما خوابم نمیبرد. مادرم خزید زیر لحاف و پشتشو کرد به آقاجون. آقاجون داشت گریه میکرد. من دیدم. یه قطره از گوشه چشمش چکید. یهباره گفت: «مسروره اون دختره رو یادته، اون که شعر میگفت؟» مادرم جلدی روشو گردوند سمت آقاجونم. آقاجون گفت: «یادته، مسروره، ...
زمستان با طعم آلبالو
دکتر صفوی با چشمهایی پر از غم نگاهم میکند. آنقدر دارد غصهام را میخورد که میخواهم بلند شوم و سر تاسش را ببوسم. با صدای غمگینش میپرسد؟ چرا؟ چرا چنین تصمیمی گرفتید؟ میگویم چون از دست تو به ستوه آمدم. میگویم که از بعد سنگ روی یخ شدنم آن هم چهار شب پشت هم که ساسان نفلهشده خواستم موهایم را ...