رمان خارجی
اورهان پاموک، برندهی جایزهی نوبل ادبیات، در جودکبیک و پسران تواناییاش در آفرینش رمان کلاسیک را به رخ میکشد. دغدغههای همیشگی نویسنده موضوع برخورد شرق و غرب، سنت و مدرنیته، دموکراسی و پدرسالاری در لابهلای سطور و صفحات این رمان نیز حس میشود. رمان که سرگذشت و ماجراهای سه نسل از خانوادهای اهل استانبول را روایت میکند، با تصویری که از رنگهای درونی خانهها و سیلان زمان به دست میدهد و نیز شخصیتهایی که دیالوگهای روزمره شان از حافظهها پاک نمیشود، لذت خوانش رمان را تمام و کمال به خواننده عرضه میدارد.
برف
در همان لحظهایکه برفمیبارد، روزنامه نگاری به شهر دور افتاده فارس در مرز ترکیه پا میگذارد. او شهر را مکان آشفتهای مییابد که خودکشی واگیرداری در میان زنان جوان رواج دارد.
شرایط برای پیروزی اسلام گرایان در انتخابات محلی مهیاست. ریاست سازمان امنیت و اطلاعات شرورانه در آن دخالت میورزد. طولی نمیکشد که طوفان رو به افزایش برف، رابطه شهر را ...
زنی با موهای قرمز
زنی با موهای قرمز رمان جدید اورهان پاموک، نویسنده نامدار ترک و برنده جایزه نوبل ادبیات است. جم پسری جوان و سودایی است که دست تقدیر او را به روستایی در اطراف استانبول میکشاند. او آنجا درگیر ماجرایی عاشقانه میشود که زندگیاش را برای همیشه تغییر میدهد. همزمان داستانهای جذاب دیگری هم روایت میشوند: بار دیگر، رستم و سهراب شاهنامه ...
اسرار کتاب سیاه (با نوشتهها گفتهها عکسها و طرحهایی از ارهان پاموک)
کتاب اسرار کتاب سیاه یک اثر جذاب است درباره نوشته شدن یکی از مهمترین رمانهای ارهان پاموک. رمان کتاب سیاه که عملا باعث شهرت و اعتبار بیش از پیش پاموک شد مملو از تکنیکها، تجربهها، تاریخ، سیاست و استفاده نویسندهاش است از آدمهای واقعی اطرافش.
و در این کتاب پاموک نشان میدهد که چطور این رمان بزرگ را نوشته است.
چیز غریبی در سرم
رمان چیز غریبی در سرم، حکایت مردم فرودستی است که به امید رسیدن به آمال و آرزوهایشان راهی استانبول میشوند. ماجرای پدر و پسری که در سالهای کمی دورتر از روستاهای فقیرنشین فلات مرکزی ترکیه به شهر میآیند. این کتاب هم یک حکایت عاشقانه است، هم داستانی مدرن. رمانی که اورهان پاموک شش سال روی آن کار کرده است، داستان ...
قلعه سفید
زود گرفتند و بردند، مجبورم کردند زانو بزنم. پیش از آنکه سرم را روی کنده بگذارم، یکی را دیدم که انگار از میان درختها پرواز میکرد و میگذشت. حیرت کردم: من بودم، ریشم بلند شده بود و آنجا، بیآنکه پاهایم به زمین بخورد، بیصدا راه میرفتم. خواستم تصویرم را که از میان درختها میگذشت، صدا بزنم؛ صدایم در نیامد، سرم ...